Beetje Verdwaald

Wanneer je je moeder hebt zien sterven, met je vingertoppen op haar graatmagere polsen gedrukt golven van pijn als kolkende lava en berusting als donkerblauwe stapelwolken door je lijf hebt voelen gieren, en haar wanneer haar doodsreutel te angstig werd zachtjes "om, shanti, shanti, om" (het universum is vrede) hebt toegefluisterd om haar nadien toch vredig te zien overgaan. Wanneer er daarna een stortvloed van administratieve rotzooi over je wordt uitgekieperd en het je taak is om het vertrouwde ouderlijke huis beetje bij beetje te ontmantelen en van alle ziel en herinneringen te ontdoen, dan heb je behoefte aan healing, geloof me maar.

Geen betere remedie voor mij dan te wandelen in de natuur. Dus trok ik naar de Hobokense Polder, waar ik al lang weer eens naar toe wilde. En jongens, schoon dat het daar is. Er is een moerasgebied met wonderlijke bloemen en hoog riet en paden waar ze het gras niet hebben afgedaan, zodat je je blote voeten een gratis massage kan geven. Volgende keer neem ik mijn fototoestel mee, of beter nog kom zelf eens mee.

Toen ik genoeg gewandeld had wou ik gewoon dezelfde weg terug nemen, maar al spoedig had ik in het snuitje dat ik op paden aan het wandelen was die ik voordien niet had betreden. En plots overviel mij het gevoel dat ik als kind al zo geweldig vond "ik ben een beetje verdwaald". Het gevoel dat je niet meer weet waar je bent, maar de richting waar je naar toe moet is duidelijk. Tegelijk de spanning van het onbekende en de zekerheid dat je je thuis zal terugvinden.  Want in zo'n bewegwijzerd natuurgebied van maar een zakdoek groot is het zelfs voor mij onmogelijk te verdwalen. En inderdaad, weldra was ik weer op de weide waar het gras gehooid was en dansten wolken vlinders rond mij die mijn technicolor tie-dye shirt waarschijnlijk als een soort wandelende bloem aanzagen.

Maar toch, een beetje verdwaald voel ik me wel, als ik bedenk dat een maand geleden er nog geen vuiltje aan de lucht was. Ik had mijn weg gevonden en met mijn moeder ging het beter dan de afgelopen jaren. En dan...

Er zijn nog veel mensen waaraan ik het droeve nieuws zal moeten melden, en het meest bizarre  is dat ik mij daar schuldig over voel. Alsof ik wil zeggen: "Sorry, het spijt mij, moeder Maria is er niet meer, maar geloof me, ik kan daar zelf echt niets aan doen". En dus steek ik mij een beetje weg, als iemand met een schuldig geheim. Ik zal me nog wel een tijdje verdwaald voelen. Maar maak je geen zorgen, ik kom wel terug.

Zoals de wijze tovenaar Gandalf zegt in de ban van de ring " Not all who wander are lost"

Lieve confuse groetjes aan jullie allemaal

keuzeadvies

Before you embark on any path ask the question: does this path have a heart? if the answer is no, you will know it , and then you must choose another path. the trouble is nobody asks the question, and when a man finally realizes he has taken a path without heart, the path is ready to kill him. at that point very few men can stop to deliberate and leave the path. a path without heart is never enjoyable. you have to work hard even to take it. on the other hand, a path with heart is easy, it does not make you work at liking it

Ik las deze woorden voor het eerst toen ik een jaar of 18 was, en eerlijk gezegd snapte ik er de ballen van. Nu, meer dan veertig jaar later resoneren zij in mijn ziel en ben ik zo blij dat ik stilaan het pad begin te vinden dat bij mij past. Het is niet altijd gemakkelijk en even begaanbaar maar iedere stap vult mij met vreugde. Moge jullie allen je eigen pad vinden en het met  hart en ziel bewandelen. Volg je hart. Volg je droom. Volg je intuïtie. Namaste

zelfportret als maankind

https://www.youtube.com/watch?v=1EVGR6rSu0c

Onlangs kwam ik het begrip "dominante planeet" tegen, de drijfveer die volgens de astrologie doorslaggevend is in 's mens bestaan. Bleek ik een maankind te zijn. Dat maakte mij nieuwsgierig dus begon ik informatie te verzamelen en uit het bijeengesprokkeld materiaal kwam, met een beetje hulp van mijn verbeelding het volgend profiel tevoorschijn

"De maan staat voor het receptieve, vrouwelijke, yin principe in tegenstelling tot het ondernemende, mannelijke , yang zonprincipe.De maan wordt ook van oudsher geassocieerd met emoties, vandaar de spreuk "we live by the sun, we feel by the moon".De maan is vanzelfsprekend ook verwant met alle cyclische processen van ontstaan en vergaan in de natuur. Deze kenmerken vinden we dan ook weerspiegeld in maankinderen.

Maankinderen zijn van nature dagdromers. Ze zijn zachtaardig, maar op een wat passieve manier. De wereld komt op hen vaak als hard en onverschillig over en ze zijn niet geweldig goed bestand tegen stress. Daarom moeten ze zich hoeden voor de neiging hun toevlucht te zoeken in dagdromerij of roesmiddelen. Roestoestanden zijn voor hen sowieso al aantrekkelijk.

Maankinderen hebben er voor hun mentaal evenwicht behoefte aan veel tijd alleen door te brengen, bij voorkeur in de natuur. Ze hebben hun rust nodig. Wil je een maankind echt op stang jagen is er geen betere manier dan haar of hem tijdens zijn rust te storen.Maar pas op, de gevolgen kunnen heftig zijn. Maankinderen kunnen behoorlijk humeurig zijn en zijn onderhevig aan stemmingswisselingen (die zij noch hun omgeving kunnen verklaren).

Maankinderen zijn erg taalvaardig en geïnteresseerd in kunst. Ze hebben meer dan bovengemiddelde empatische vermogens en komen het best tot hun recht in situaties waar ze anderen van dienst kunnen zijn.Velen onder hen volgen een spiritueel pad of voelen zich aangetrokken tot het occulte"

Tot daar. Wel, wie het schoentje past...

Niet dat ik plots een devoot believer ben geworden in all things astrological, maar ik vond dit een leuke manier om mijn zelfbeeld met jullie te delen. En nog eens het nummer "moonchild" van King Crimson te delen, uit één van de eerste langspelers waaraan ik als vijftienjarige mijn schamel spaargeld besteedde. (zie de link hierboven. Ik hoop maar dat hij werkt)

mythe en feit

MYTHE : " Wie het versgebraden kalf niet lust, zo'n man die is maar half"

                 (Uit "Tim" van Wim de Craene, steevast in de top 100 van beste Vlaamse songs aller tijden)

FEIT : In de industriële veeteelt worden moederkoe en kalf veel te snel van elkaar gescheiden, soms zelfs al na een paar dagen. Wanneer dat bij het eerste kalf gebeurt huilt de moederkoe gedurende tien dagen. Bij het tweede kalf huilt ze nog drie dagen. En bij het derde huilt ze niet meer. Maar ik wel toen ik dit hoorde

mooi macaber melodietje

Gebruiksaanwijzing:
Stap 1:Luister naar het liedje. Let ook op de tekst
Stap 2: Lees het berichtje
Stap 3: Beluister het liedje nog eens
Merkt u enige verandering?

Het was nooit bij mij opgekomen dat het verderfelijk idee achtergrondmuziek zijn weg zou hebben gevonden naar de afdeling intensive care van het ziekenhuis als ik daar niet die dag naast het bed had gestaan waarin mijn boezemvriend, zijn gezicht grotendeels verborgen achter buisjes en draden, voor zijn leven vocht.De roerloze vredigheid waarmee hij daar lag was maar schijn, besefte ik.De hoofdgeneesheer had immers weinig bemoedigend nieuws "We weten nog niet of hij het zal halen".

Daar stond ik dan, de oorverdovende stilte in de kamer slechts doorbroken door piepjes en bliepjes van meetapparatuur en het geluid van het beademingstoestel, het weeïg wak geslurp van een prehistorisch roofdier dat zich te goed doet aan de eerste buffel.

Of nee... Er was nog iets...gedempt achtergrondgeluid alsof er ergens in een kamer verderop een in een badhanddoek gewikkelde radio speelde. Ik herkende de melodie van "Chasing Cars", toendertijd een bescheiden radio-hitje van de groep Snow Patrol. Niets aan de hand. Tot het refrein weerklonk. "If I lay here" "Als ik hier lag, als ik gewoon maar hier lag, zou je bij mij komen liggen en de wereld simpelweg vergeten?" Op dat moment leken de woorden uit de roerloze mond van mijn vriend te komen als een telepatisch doodsaanzoek. Een kippenvelmoment van de meest huiveringwekkende soort.

Nu, jaren later, leeft mijn rolstoelgebonden vriend zijn leven naar best vermogen en is er op radio één iets dat "de momentopname" heet. Het idee is simpel. Een luisteraar kiest een nummer dat voor haar of hem een bijzondere betekenis heeft, legt uit waarom en dan wordt dat nummer gedraaid. Ik speelde met het idee Snow Patrol aan te vragen maar een aantal dingen weerhielden mij. Ik haat mijn stem op de radio, dat gepiep als van een gewurgd eekhoorntje. Bovendien was ik niet zeker of mijn verhaal wel in het "format" van het programma zou passen, waar het toch draaide om schuchtere vakantieliefdes, moeizame maar gelukte bevallingen en trouwfeesten op exotische stranden en ze leefden nog lang en gelukkig.  En zou ik niet eerst aan mijn vriend vragen wat hij ervan vond?

Een paar dagen later was dat al niet meer nodig. Want hoor..."Dit is de momentopname met Sofie. Sofie, je hebt gekozen voor "chasing cars" van Snow Patrol. Waarom?" "Wel, in mijn jeugd had ik een vriendengroepje dat samen fietstochten maakte , maar één van die jongens is overleden (overreden?) en elk jaar komen we samen om hem te gedenken en dan draaien we dit want het was zijn lievelingsnummer, maar dit jaar was ik vergeten de cd mee te nemen, dus wil ik het nu goedmaken"

Mijn kans was verkeken. Tegen een echte dode kon ik niet op. Lieve Sofie, ik gun je dit moment. Je had het waarschijnlijk meer nodig dan ik. Maar toch: hoe toevallig kan toeval zijn? Ik weet nu tenminste niet de enige ben voor wie dit mooi en intens liefdesliedje een wrange macabere bijsmaak heeft.

Veel luisterplezier.

 

stemming

I'm just a little miss understood

mijn dierbare rozekwarts

Enige jaren geleden pikte ik je op uit een mand met rozekwartsen, hield je tegen het licht, zag je innerlijk stralen en hoorde je fluisteren: "ik wil bij jou zijn". Sindsdien vergezel je me op al mijn reizen als een rustgevende aanwezigheid. Rozekwarts, het kristal dat liefde stimuleert voor jezelf en anderen.

Waarom post ik dit net nu? Wordt het tijd dat ik mijn rugzak pak, of zou ik eerder weer een kat in huis nemen, want ook poezen wurmen zich de laatste dagen op magische wijze mijn blikveld binnen.