mijn dierbare rozekwarts

Enige jaren geleden pikte ik je op uit een mand met rozekwartsen, hield je tegen het licht, zag je innerlijk stralen en hoorde je fluisteren: "ik wil bij jou zijn". Sindsdien vergezel je me op al mijn reizen als een rustgevende aanwezigheid. Rozekwarts, het kristal dat liefde stimuleert voor jezelf en anderen.

Waarom post ik dit net nu? Wordt het tijd dat ik mijn rugzak pak, of zou ik eerder weer een kat in huis nemen, want ook poezen wurmen zich de laatste dagen op magische wijze mijn blikveld binnen.

mijn motto

                            Slow progress is still progress

Mijn rusteloze geest snakt naar de wijsheid van de schildpad die onverstoorbaar stap na stap vordert op haar pad en daarbij haar hele binnenwereld onder het schild op haar rug meedraagt. Een binnenwereld waar het heerlijk toeven is na een opwindende reis.


Zo schildpadgewijs wil ook ik vorderen op mijn pad van yoga, meditatie, empathie, vriendschap (en bloggerij)

Namaste to you all. Sat Nam

culinair hoogstandje

Als geweldloze kok ben ik bezig met een nieuw experiment: een omelet bakken zonder eieren te breken. Tot hiertoe zijn mijn vorderingen nogal moeizaam. Ik laat het wel weten als het lukt. Ondertussen steeds welkom voor een omelet

kahlil gibran

To be wounded by your own understanding of love

And to bleed willingly and joyfully

To wake at dawn with a winged heart and give thanks for another day of loving

To rest at the noon hour and meditate love's ectasy

To return home at eventide with gratitude

And then to sleep with a prayer for the beloved in your heart and a song of praise on your lips

aan de poorten van het paradijs

Adam en ik heetten u welkom op het festival "Kunst in de Steigers" dat om de twee jaar plaatsvindt in en om de vervallen Sint Jacobskerk te Leuven.
Een lagere schooltje, sociaal-artistieke werkplaats "Companie Tataren", kunstatelier Pastya en nog veel sociale en artistieke verenigingen hadden de kerk omgebouwd tot een "hemel op aarde", wat onze paradijselijke outfit verklaart.
Buiten scheen een schraal winterzonnetje, maar warmte werd geleverd door een bluesbandje, bier, toffe ontmoetingen en vooral heel veel ambiance.

Als ik de sfeer in een beeld wil capteren, het was ongeveer zo:

maar dan kleurrijker

als het wat minder gaat weet Rumi raad

red het sint annabos

Het jaar was nog maar pas ontloken en hoe dit beter te vieren dan met een verfrissende boswandeling. Het Sint-Annabos! Dat was lang geleden. Zo gezegd zo gedaan. Even later zeilde ik op mijn boerinnenfiets op de Plantinlei., waar plots het portier van een geparkeerde auto openzwaaide. Sierlijk zwiepte ik er op mijn bakbeest langs en ik was al bijna aan de volgende verkeerslichten toen iemand mij riep. Even later blikte ik in de vriendelijke twinkelogen van een beer van een vent met imposante baard. Het bleef stil.Was dit iemand die ik verondersteld was te kennen van één of ander schimmig verleden? Gelukkig verbrak hij de stilte. "Ik wil sorry zeggen". Dit werd vreemder en vreemder. Wat had die gast mij nu misdaan dat een sorry verdiende? "Ik had eerst moeten kijken voor ik mijn deur opendeed". Ik had de man rond de nek kunnen vliegen en langzaam doodknuffelen. Eindelijk nog eens een blijk van respect in het verkeer

In de Hoogstraat wuifde een klein meisje met wild haar lief naar een voorbijsjokkend paard. Gelukkig was ze nog jong genoeg om de oogkleppen die het droeg niet op te merken. In de voetgangerstunnel speelde een jongen dwarsfluit waarvan de ijle klanken bleven resoneren lang nadat hij tot een stip in de verte was verbleekt. Kortom, het was zo'n dag. Zo'n dag waarop je denkt "Het komt uiteindelijk allemaal wel goed met de mensheid". En dan de rust van sluimerende bomen in een grijs winterbos.

Alles om gelukkig te zijn.

Tot ik mij realiseerde dat dit bos plaats zou moeten maken voor een tunnel, zodat mensen nog sneller van niets naar nergens zouden kunnen. Wat stelt zo'n verplaatsing nu helemaal voor wanneer er nergens onderweg schoonheid is voor het oog om op te rusten? En waarom ben ik hier tussen dat vreemde volkje aan de handen waarvan spontaan kettingzagen beginnen groeien als ze een boom zien? En waarvan ik ooit een exemplaar natte herfstbladeren op haar stoep "vuiligheid" heb horen noemen, die vuiligheid dus die de aarde vruchtbaar maakt zodat anderen er de prei kunnen planten die ze zuinigjes in haar soep doet. Snappen ze dan écht niet dat we zonder onze vrienden bomen letterlijk zullen stikken, lang nadat onze ziel van heimwee is weggekwijnd?

perfekte seks

Ik weet niet of het tantrisch is, maar...

Je begint met een stomende vrijpartij in een orgie van gewoel, gefriemel, gekus, gegraai en gezucht waarbij je geen vierkante millimeter van je lief ongestreeld laat, en dan, net voor de ontlading hou je je even in , kijkt diep in mekaars ogen en haar/zijn goddelijke natuur overspoelt je totaal en je ervaart het onuitsprekelijke wonder van twee zielen die zich door volmaakt imperfecte lichamen verenigen, om vooralsnog klaar te komen in een hemelsplijtend orgasme in het vreugdevol besef dat je lief hier en nu hetzelfde beleeft.

lees dit eens

Ik voel mij zeer aangesproken door het boek(je) "The Four Agreements" van Don Miguel Ruiz. Misschien doet de samenvatting hierboven niet helemaal recht aan de inhoud maar wat hij vertelt is voor mij zeer herkenbaar en hij reikt ook bruikbare tips aan om harmonieuzer te leven. Het is in het Nederlands vertaald als "De Vier Inzichten"

zelfkennis

Na mijn besluit alleen maar te spreken als ik iets positiefs  te melden heb ben ik een stuk zwijgzamer geworden. 

Wat ik op zich eigenlijk al veelzeggend vind