Beetje Verdwaald

Wanneer je je moeder hebt zien sterven, met je vingertoppen op haar graatmagere polsen gedrukt golven van pijn als kolkende lava en berusting als donkerblauwe stapelwolken door je lijf hebt voelen gieren, en haar wanneer haar doodsreutel te angstig werd zachtjes "om, shanti, shanti, om" (het universum is vrede) hebt toegefluisterd om haar nadien toch vredig te zien overgaan. Wanneer er daarna een stortvloed van administratieve rotzooi over je wordt uitgekieperd en het je taak is om het vertrouwde ouderlijke huis beetje bij beetje te ontmantelen en van alle ziel en herinneringen te ontdoen, dan heb je behoefte aan healing, geloof me maar.

Geen betere remedie voor mij dan te wandelen in de natuur. Dus trok ik naar de Hobokense Polder, waar ik al lang weer eens naar toe wilde. En jongens, schoon dat het daar is. Er is een moerasgebied met wonderlijke bloemen en hoog riet en paden waar ze het gras niet hebben afgedaan, zodat je je blote voeten een gratis massage kan geven. Volgende keer neem ik mijn fototoestel mee, of beter nog kom zelf eens mee.

Toen ik genoeg gewandeld had wou ik gewoon dezelfde weg terug nemen, maar al spoedig had ik in het snuitje dat ik op paden aan het wandelen was die ik voordien niet had betreden. En plots overviel mij het gevoel dat ik als kind al zo geweldig vond "ik ben een beetje verdwaald". Het gevoel dat je niet meer weet waar je bent, maar de richting waar je naar toe moet is duidelijk. Tegelijk de spanning van het onbekende en de zekerheid dat je je thuis zal terugvinden.  Want in zo'n bewegwijzerd natuurgebied van maar een zakdoek groot is het zelfs voor mij onmogelijk te verdwalen. En inderdaad, weldra was ik weer op de weide waar het gras gehooid was en dansten wolken vlinders rond mij die mijn technicolor tie-dye shirt waarschijnlijk als een soort wandelende bloem aanzagen.

Maar toch, een beetje verdwaald voel ik me wel, als ik bedenk dat een maand geleden er nog geen vuiltje aan de lucht was. Ik had mijn weg gevonden en met mijn moeder ging het beter dan de afgelopen jaren. En dan...

Er zijn nog veel mensen waaraan ik het droeve nieuws zal moeten melden, en het meest bizarre  is dat ik mij daar schuldig over voel. Alsof ik wil zeggen: "Sorry, het spijt mij, moeder Maria is er niet meer, maar geloof me, ik kan daar zelf echt niets aan doen". En dus steek ik mij een beetje weg, als iemand met een schuldig geheim. Ik zal me nog wel een tijdje verdwaald voelen. Maar maak je geen zorgen, ik kom wel terug.

Zoals de wijze tovenaar Gandalf zegt in de ban van de ring " Not all who wander are lost"

Lieve confuse groetjes aan jullie allemaal

keuzeadvies

Before you embark on any path ask the question: does this path have a heart? if the answer is no, you will know it , and then you must choose another path. the trouble is nobody asks the question, and when a man finally realizes he has taken a path without heart, the path is ready to kill him. at that point very few men can stop to deliberate and leave the path. a path without heart is never enjoyable. you have to work hard even to take it. on the other hand, a path with heart is easy, it does not make you work at liking it

Ik las deze woorden voor het eerst toen ik een jaar of 18 was, en eerlijk gezegd snapte ik er de ballen van. Nu, meer dan veertig jaar later resoneren zij in mijn ziel en ben ik zo blij dat ik stilaan het pad begin te vinden dat bij mij past. Het is niet altijd gemakkelijk en even begaanbaar maar iedere stap vult mij met vreugde. Moge jullie allen je eigen pad vinden en het met  hart en ziel bewandelen. Volg je hart. Volg je droom. Volg je intuïtie. Namaste

zelfportret als maankind

https://www.youtube.com/watch?v=1EVGR6rSu0c

Onlangs kwam ik het begrip "dominante planeet" tegen, de drijfveer die volgens de astrologie doorslaggevend is in 's mens bestaan. Bleek ik een maankind te zijn. Dat maakte mij nieuwsgierig dus begon ik informatie te verzamelen en uit het bijeengesprokkeld materiaal kwam, met een beetje hulp van mijn verbeelding het volgend profiel tevoorschijn

"De maan staat voor het receptieve, vrouwelijke, yin principe in tegenstelling tot het ondernemende, mannelijke , yang zonprincipe.De maan wordt ook van oudsher geassocieerd met emoties, vandaar de spreuk "we live by the sun, we feel by the moon".De maan is vanzelfsprekend ook verwant met alle cyclische processen van ontstaan en vergaan in de natuur. Deze kenmerken vinden we dan ook weerspiegeld in maankinderen.

Maankinderen zijn van nature dagdromers. Ze zijn zachtaardig, maar op een wat passieve manier. De wereld komt op hen vaak als hard en onverschillig over en ze zijn niet geweldig goed bestand tegen stress. Daarom moeten ze zich hoeden voor de neiging hun toevlucht te zoeken in dagdromerij of roesmiddelen. Roestoestanden zijn voor hen sowieso al aantrekkelijk.

Maankinderen hebben er voor hun mentaal evenwicht behoefte aan veel tijd alleen door te brengen, bij voorkeur in de natuur. Ze hebben hun rust nodig. Wil je een maankind echt op stang jagen is er geen betere manier dan haar of hem tijdens zijn rust te storen.Maar pas op, de gevolgen kunnen heftig zijn. Maankinderen kunnen behoorlijk humeurig zijn en zijn onderhevig aan stemmingswisselingen (die zij noch hun omgeving kunnen verklaren).

Maankinderen zijn erg taalvaardig en geïnteresseerd in kunst. Ze hebben meer dan bovengemiddelde empatische vermogens en komen het best tot hun recht in situaties waar ze anderen van dienst kunnen zijn.Velen onder hen volgen een spiritueel pad of voelen zich aangetrokken tot het occulte"

Tot daar. Wel, wie het schoentje past...

Niet dat ik plots een devoot believer ben geworden in all things astrological, maar ik vond dit een leuke manier om mijn zelfbeeld met jullie te delen. En nog eens het nummer "moonchild" van King Crimson te delen, uit één van de eerste langspelers waaraan ik als vijftienjarige mijn schamel spaargeld besteedde. (zie de link hierboven. Ik hoop maar dat hij werkt)

mythe en feit

MYTHE : " Wie het versgebraden kalf niet lust, zo'n man die is maar half"

                 (Uit "Tim" van Wim de Craene, steevast in de top 100 van beste Vlaamse songs aller tijden)

FEIT : In de industriële veeteelt worden moederkoe en kalf veel te snel van elkaar gescheiden, soms zelfs al na een paar dagen. Wanneer dat bij het eerste kalf gebeurt huilt de moederkoe gedurende tien dagen. Bij het tweede kalf huilt ze nog drie dagen. En bij het derde huilt ze niet meer. Maar ik wel toen ik dit hoorde

mooi macaber melodietje

Gebruiksaanwijzing:
Stap 1:Luister naar het liedje. Let ook op de tekst
Stap 2: Lees het berichtje
Stap 3: Beluister het liedje nog eens
Merkt u enige verandering?

Het was nooit bij mij opgekomen dat het verderfelijk idee achtergrondmuziek zijn weg zou hebben gevonden naar de afdeling intensive care van het ziekenhuis als ik daar niet die dag naast het bed had gestaan waarin mijn boezemvriend, zijn gezicht grotendeels verborgen achter buisjes en draden, voor zijn leven vocht.De roerloze vredigheid waarmee hij daar lag was maar schijn, besefte ik.De hoofdgeneesheer had immers weinig bemoedigend nieuws "We weten nog niet of hij het zal halen".

Daar stond ik dan, de oorverdovende stilte in de kamer slechts doorbroken door piepjes en bliepjes van meetapparatuur en het geluid van het beademingstoestel, het weeïg wak geslurp van een prehistorisch roofdier dat zich te goed doet aan de eerste buffel.

Of nee... Er was nog iets...gedempt achtergrondgeluid alsof er ergens in een kamer verderop een in een badhanddoek gewikkelde radio speelde. Ik herkende de melodie van "Chasing Cars", toendertijd een bescheiden radio-hitje van de groep Snow Patrol. Niets aan de hand. Tot het refrein weerklonk. "If I lay here" "Als ik hier lag, als ik gewoon maar hier lag, zou je bij mij komen liggen en de wereld simpelweg vergeten?" Op dat moment leken de woorden uit de roerloze mond van mijn vriend te komen als een telepatisch doodsaanzoek. Een kippenvelmoment van de meest huiveringwekkende soort.

Nu, jaren later, leeft mijn rolstoelgebonden vriend zijn leven naar best vermogen en is er op radio één iets dat "de momentopname" heet. Het idee is simpel. Een luisteraar kiest een nummer dat voor haar of hem een bijzondere betekenis heeft, legt uit waarom en dan wordt dat nummer gedraaid. Ik speelde met het idee Snow Patrol aan te vragen maar een aantal dingen weerhielden mij. Ik haat mijn stem op de radio, dat gepiep als van een gewurgd eekhoorntje. Bovendien was ik niet zeker of mijn verhaal wel in het "format" van het programma zou passen, waar het toch draaide om schuchtere vakantieliefdes, moeizame maar gelukte bevallingen en trouwfeesten op exotische stranden en ze leefden nog lang en gelukkig.  En zou ik niet eerst aan mijn vriend vragen wat hij ervan vond?

Een paar dagen later was dat al niet meer nodig. Want hoor..."Dit is de momentopname met Sofie. Sofie, je hebt gekozen voor "chasing cars" van Snow Patrol. Waarom?" "Wel, in mijn jeugd had ik een vriendengroepje dat samen fietstochten maakte , maar één van die jongens is overleden (overreden?) en elk jaar komen we samen om hem te gedenken en dan draaien we dit want het was zijn lievelingsnummer, maar dit jaar was ik vergeten de cd mee te nemen, dus wil ik het nu goedmaken"

Mijn kans was verkeken. Tegen een echte dode kon ik niet op. Lieve Sofie, ik gun je dit moment. Je had het waarschijnlijk meer nodig dan ik. Maar toch: hoe toevallig kan toeval zijn? Ik weet nu tenminste niet de enige ben voor wie dit mooi en intens liefdesliedje een wrange macabere bijsmaak heeft.

Veel luisterplezier.

 

stemming

I'm just a little miss understood

mijn dierbare rozekwarts

Enige jaren geleden pikte ik je op uit een mand met rozekwartsen, hield je tegen het licht, zag je innerlijk stralen en hoorde je fluisteren: "ik wil bij jou zijn". Sindsdien vergezel je me op al mijn reizen als een rustgevende aanwezigheid. Rozekwarts, het kristal dat liefde stimuleert voor jezelf en anderen.

Waarom post ik dit net nu? Wordt het tijd dat ik mijn rugzak pak, of zou ik eerder weer een kat in huis nemen, want ook poezen wurmen zich de laatste dagen op magische wijze mijn blikveld binnen.

mijn motto

                            Slow progress is still progress

Mijn rusteloze geest snakt naar de wijsheid van de schildpad die onverstoorbaar stap na stap vordert op haar pad en daarbij haar hele binnenwereld onder het schild op haar rug meedraagt. Een binnenwereld waar het heerlijk toeven is na een opwindende reis.


Zo schildpadgewijs wil ook ik vorderen op mijn pad van yoga, meditatie, empathie, vriendschap (en bloggerij)

Namaste to you all. Sat Nam

culinair hoogstandje

Als geweldloze kok ben ik bezig met een nieuw experiment: een omelet bakken zonder eieren te breken. Tot hiertoe zijn mijn vorderingen nogal moeizaam. Ik laat het wel weten als het lukt. Ondertussen steeds welkom voor een omelet

kahlil gibran

To be wounded by your own understanding of love

And to bleed willingly and joyfully

To wake at dawn with a winged heart and give thanks for another day of loving

To rest at the noon hour and meditate love's ectasy

To return home at eventide with gratitude

And then to sleep with a prayer for the beloved in your heart and a song of praise on your lips

aan de poorten van het paradijs

Adam en ik heetten u welkom op het festival "Kunst in de Steigers" dat om de twee jaar plaatsvindt in en om de vervallen Sint Jacobskerk te Leuven.
Een lagere schooltje, sociaal-artistieke werkplaats "Companie Tataren", kunstatelier Pastya en nog veel sociale en artistieke verenigingen hadden de kerk omgebouwd tot een "hemel op aarde", wat onze paradijselijke outfit verklaart.
Buiten scheen een schraal winterzonnetje, maar warmte werd geleverd door een bluesbandje, bier, toffe ontmoetingen en vooral heel veel ambiance.

Als ik de sfeer in een beeld wil capteren, het was ongeveer zo:

maar dan kleurrijker

als het wat minder gaat weet Rumi raad

red het sint annabos

Het jaar was nog maar pas ontloken en hoe dit beter te vieren dan met een verfrissende boswandeling. Het Sint-Annabos! Dat was lang geleden. Zo gezegd zo gedaan. Even later zeilde ik op mijn boerinnenfiets op de Plantinlei., waar plots het portier van een geparkeerde auto openzwaaide. Sierlijk zwiepte ik er op mijn bakbeest langs en ik was al bijna aan de volgende verkeerslichten toen iemand mij riep. Even later blikte ik in de vriendelijke twinkelogen van een beer van een vent met imposante baard. Het bleef stil.Was dit iemand die ik verondersteld was te kennen van één of ander schimmig verleden? Gelukkig verbrak hij de stilte. "Ik wil sorry zeggen". Dit werd vreemder en vreemder. Wat had die gast mij nu misdaan dat een sorry verdiende? "Ik had eerst moeten kijken voor ik mijn deur opendeed". Ik had de man rond de nek kunnen vliegen en langzaam doodknuffelen. Eindelijk nog eens een blijk van respect in het verkeer

In de Hoogstraat wuifde een klein meisje met wild haar lief naar een voorbijsjokkend paard. Gelukkig was ze nog jong genoeg om de oogkleppen die het droeg niet op te merken. In de voetgangerstunnel speelde een jongen dwarsfluit waarvan de ijle klanken bleven resoneren lang nadat hij tot een stip in de verte was verbleekt. Kortom, het was zo'n dag. Zo'n dag waarop je denkt "Het komt uiteindelijk allemaal wel goed met de mensheid". En dan de rust van sluimerende bomen in een grijs winterbos.

Alles om gelukkig te zijn.

Tot ik mij realiseerde dat dit bos plaats zou moeten maken voor een tunnel, zodat mensen nog sneller van niets naar nergens zouden kunnen. Wat stelt zo'n verplaatsing nu helemaal voor wanneer er nergens onderweg schoonheid is voor het oog om op te rusten? En waarom ben ik hier tussen dat vreemde volkje aan de handen waarvan spontaan kettingzagen beginnen groeien als ze een boom zien? En waarvan ik ooit een exemplaar natte herfstbladeren op haar stoep "vuiligheid" heb horen noemen, die vuiligheid dus die de aarde vruchtbaar maakt zodat anderen er de prei kunnen planten die ze zuinigjes in haar soep doet. Snappen ze dan écht niet dat we zonder onze vrienden bomen letterlijk zullen stikken, lang nadat onze ziel van heimwee is weggekwijnd?

perfekte seks

Ik weet niet of het tantrisch is, maar...

Je begint met een stomende vrijpartij in een orgie van gewoel, gefriemel, gekus, gegraai en gezucht waarbij je geen vierkante millimeter van je lief ongestreeld laat, en dan, net voor de ontlading hou je je even in , kijkt diep in mekaars ogen en haar/zijn goddelijke natuur overspoelt je totaal en je ervaart het onuitsprekelijke wonder van twee zielen die zich door volmaakt imperfecte lichamen verenigen, om vooralsnog klaar te komen in een hemelsplijtend orgasme in het vreugdevol besef dat je lief hier en nu hetzelfde beleeft.

lees dit eens

Ik voel mij zeer aangesproken door het boek(je) "The Four Agreements" van Don Miguel Ruiz. Misschien doet de samenvatting hierboven niet helemaal recht aan de inhoud maar wat hij vertelt is voor mij zeer herkenbaar en hij reikt ook bruikbare tips aan om harmonieuzer te leven. Het is in het Nederlands vertaald als "De Vier Inzichten"

zelfkennis

Na mijn besluit alleen maar te spreken als ik iets positiefs  te melden heb ben ik een stuk zwijgzamer geworden. 

Wat ik op zich eigenlijk al veelzeggend vind

i am you as you are me

jah-feel.tumblr.com/

Kijk daar......bewustzijn !
pril en helder als water van een bergbron
daalt het immer aanzwellend af
door spleten en kloven
langs ademloze ravijnen
schurend en knarsend tegen
de muren van het dualisme
die onder de druk in duizenden
scherven uiteenspatten
waardoor een wereld in kleur geboren wordt
een zonnige zomerwei, gele bloemen goudglanzend
in de zon, dauwdruppels stralend en flonkerend
in het midden van de wei een rimpelloze vijver

waarin het uiteindelijk ontwaakte bewustzijn  

zichzelf spiegelt en in zijn reflectie
              jou  ziet

vriendschap

Mijn Turkse vriend vertelde me hoe hij in de supermarkt aanschoof aan de kassa. Voor hem in de rij drie jongetjes. Eén van hen klemde een groot pak koekjes als een kostbare schat in zijn hand terwijl de oudste met een bedenkelijk gezicht keek naar een plas muntjes in zijn handpalm. De conclusie was onverbiddelijk: het begeerde pak kon niet worden aangekocht. Mijn vriend greep in en stak de gastjes een paar euro toe. Stralende glimlachen werden zijn deel.

"Ik werd helemaal warm vanbinnen" vervolgde mijn vriend "niet alleen omdat ik die kinderen zo gelukkig zag, maar ook omdat ik wist dat ze dit zouden onthouden en als ze later iemand in nood tegenkwamen hetzelfde zouden doen"

Plots zag ik mijzelf in een visioen iemand de hand reiken en die iemand reikte dan weer zijn hand aan een ander en die weer aan de volgende tot één grote kring van handen de ganse aarde omspande, alle mensen in een vrolijke rondedans verenigend. Zo eenvoudig is het misschien. Aanstekelijke kleine daden van vriendelijkheid die zich als een lopend vuurtje verspreiden tot de hele wereld baadt in een weldoende warme gloed.

Dank je Suleyman, voor deze les. En deze opdracht

nostalgie

Luc en ik in vroeger tijden reikhalzend uitkijkend naar een campingtrip in de buurt van Amsterdam. Bemerk op het dak van het huurautootje een royale tweepersoonsmatras die ons tentje tot een  4 sterren hotelslaapkamer zou omtoveren. Links heeft "moeder" Haspel hond zich al letterlijk bij de capriolen van zijn baasje neergelegd.
Er is zoveel veranderd sinds die onschuldige dagen. Alleen de rusteloze reislust is gebleven.
Wie wil er mee op avontuur? 

(met dank aan onze fotograaf-reisgezel Leo Wolfs)

rolmodel op mijn 62ste

Als kind dacht ik dat ik nooit volwassen zou worden, omdat ik het niet wilde. En toen realiseerde ik me, nog niet zo lang geleden, dat ik een bepaalde lijn had overschreden, onbewust gehuld in de mantel van mijn chronologie. Hoe zijn we zo verdomd oud geworden, zeg ik tegen mijn gewrichten, tegen mijn ijzerkleurige haren. Nu ben ik ouder dan mijn lief, mijn overleden vrienden. Misschien word ik zo oud dat de New York Public Library zich verplicht voelt mij de wandelstok van Virginia Woolf te geven. Die zou ik koesteren voor haar en ook de stenen in haar zakken*. Maar ik zou blijven leven en weigeren mijn pen af te geven.

Patti Smith

Hieronder Patti in actie, twee maanden voor haar 69ste verjaardag. Waardig ouder wordend in een speekseltsunami.

(* toen ze genoeg had van een leven vol depressie, laadde Virginia Woolf haar zakken vol stenen, waarna ze het water instapte in het volle besef dat zj niet kon zwemmen)