Wanneer je je moeder hebt zien sterven, met je vingertoppen op haar graatmagere polsen gedrukt golven van pijn als kolkende lava en berusting als donkerblauwe stapelwolken door je lijf hebt voelen gieren, en haar wanneer haar doodsreutel te angstig werd zachtjes "om, shanti, shanti, om" (het universum is vrede) hebt toegefluisterd om haar nadien toch vredig te zien overgaan. Wanneer er daarna een stortvloed van administratieve rotzooi over je wordt uitgekieperd en het je taak is om het vertrouwde ouderlijke huis beetje bij beetje te ontmantelen en van alle ziel en herinneringen te ontdoen, dan heb je behoefte aan healing, geloof me maar.
Geen betere remedie voor mij dan te wandelen in de natuur. Dus trok ik naar de Hobokense Polder, waar ik al lang weer eens naar toe wilde. En jongens, schoon dat het daar is. Er is een moerasgebied met wonderlijke bloemen en hoog riet en paden waar ze het gras niet hebben afgedaan, zodat je je blote voeten een gratis massage kan geven. Volgende keer neem ik mijn fototoestel mee, of beter nog kom zelf eens mee.
Toen ik genoeg gewandeld had wou ik gewoon dezelfde weg terug nemen, maar al spoedig had ik in het snuitje dat ik op paden aan het wandelen was die ik voordien niet had betreden. En plots overviel mij het gevoel dat ik als kind al zo geweldig vond "ik ben een beetje verdwaald". Het gevoel dat je niet meer weet waar je bent, maar de richting waar je naar toe moet is duidelijk. Tegelijk de spanning van het onbekende en de zekerheid dat je je thuis zal terugvinden. Want in zo'n bewegwijzerd natuurgebied van maar een zakdoek groot is het zelfs voor mij onmogelijk te verdwalen. En inderdaad, weldra was ik weer op de weide waar het gras gehooid was en dansten wolken vlinders rond mij die mijn technicolor tie-dye shirt waarschijnlijk als een soort wandelende bloem aanzagen.
Maar toch, een beetje verdwaald voel ik me wel, als ik bedenk dat een maand geleden er nog geen vuiltje aan de lucht was. Ik had mijn weg gevonden en met mijn moeder ging het beter dan de afgelopen jaren. En dan...
Er zijn nog veel mensen waaraan ik het droeve nieuws zal moeten melden, en het meest bizarre is dat ik mij daar schuldig over voel. Alsof ik wil zeggen: "Sorry, het spijt mij, moeder Maria is er niet meer, maar geloof me, ik kan daar zelf echt niets aan doen". En dus steek ik mij een beetje weg, als iemand met een schuldig geheim. Ik zal me nog wel een tijdje verdwaald voelen. Maar maak je geen zorgen, ik kom wel terug.
Zoals de wijze tovenaar Gandalf zegt in de ban van de ring " Not all who wander are lost"
Lieve confuse groetjes aan jullie allemaal
