(Uit "Tim" van Wim de Craene, steevast in de top 100 van beste Vlaamse songs aller tijden)
FEIT : In de industriële veeteelt worden moederkoe en kalf veel te snel van elkaar gescheiden, soms zelfs al na een paar dagen. Wanneer dat bij het eerste kalf gebeurt huilt de moederkoe gedurende tien dagen. Bij het tweede kalf huilt ze nog drie dagen. En bij het derde huilt ze niet meer. Maar ik wel toen ik dit hoorde
Mensen hebben blijkbaar een andere volgorde dan dieren : wij doden en eten ons hele leven, zonder emoties verweesde kalveren, minderen dan stilaan vleesconsumptie, en uiteindelijk jaren later pas huilen...
BeantwoordenVerwijderenEen moeilijke oefening in doorzicht van het waarom.
Zelf ben ik opgevoed in een cultuur waarin vleeseten de norm was. Bovendien trok het sappige lapje op je bord helemaal niet op een koe of konijn. Dus legde ik de link niet met een levend voelend wezen.Later bleef ik nog een beetje halfslachtig bio-vlees eten (die dieren hebben dan toch een goed leven gehad) tot ik ook dat niet meer kon. Empathie, zeker met andere soorten dan de onze, heeft tijd nodig om te groeien. Poezen zijn mijn leermeesters geweest in het zien van de rijke gevoelsinhoud van andere soorten. ik weet niet of dit een antwoord is op je vraag,anders vraag maar door
Verwijderen't Verhaal van het kalf en de voedingsindustrie is bedroevend; vooral voor de moeder-koe ?
BeantwoordenVerwijderenEen scheiding na enkele dagen zal het kalf ook wel geen goed doen. Zelfs industrieel lijkt het me niet opportuun en op z'n minst onnatuurlijk.
We weten ook nauwelijks wat er in werkelijkheid op ons bord komt. Ik pleit voor meer doorzichtigheid !
Meer doorzichtigheid en meer voorzichtigheid. Ik ben echt geen expert ter zake maar ik denk als je toch vlees wil eten bio-geteeld dan toch nog altijd de voorkeur geniet. Zoek naar het "lastenboek" van bio-veeteelt op internet, waar ook een boel horror films te vinden zijn over industriële veeteelt. Als je wil zoek ik ze wel op.
VerwijderenInderdaad beide reaktieven.En er is zelfs een vrij jonge Hollandse vrouw die makrobiotisch-vegetarisch opgevoed toch vleesverlangen heeft.Zij heeft haar dilemma opgelost met zelf met uiterste moeite een koe te slachten met electroschokpin maar dan wel in een bio-slachterij met rustige beesten zonder die stress.En is tot een ultieme besluitvorming gekomen:namelijk de vleesconsumptie drastisch te verminderen en overwegend biologisch vlees aan te kopen.Een aanvaardbaar evenwicht net als het gewone vegetarisme.Veganisme is toch nog een ander paar mouwen.
BeantwoordenVerwijderenWat een heldin! Natuurlijk is vlees lekker en is de geur van gebakken spek zalig genoeg om elke niet vleeseter te laten wankelen, maar als je er slachter voor moet worden dan pas ik persoonlijk. Omdat ik die keuze heb. De lakota op de prairie hadden die keuze niet en gingen respectvol om met de buffalo die voor hun levensonderhoud zorgden. En bestaat dat wel, een slachterij waar de dieren geen stress hebben? Wat soort mouwen is veganisme? Zou ze wel eens willen passen
VerwijderenInderdaad beide reaktieven.En er is zelfs een vrij jonge Hollandse vrouw die makrobiotisch-vegetarisch opgevoed toch vleesverlangen heeft.Zij heeft haar dilemma opgelost met zelf met uiterste moeite een koe te slachten met electroschokpin maar dan wel in een bio-slachterij met rustige beesten zonder die stress.En is tot een ultieme besluitvorming gekomen:namelijk de vleesconsumptie drastisch te verminderen en overwegend biologisch vlees aan te kopen.Een aanvaardbaar evenwicht net als het gewone vegetarisme.Veganisme is toch nog een ander paar mouwen.
BeantwoordenVerwijderenAls vreemd maankind(lees zijn literair -gevoelig verslag heronder)weet hij me te touchen ,te raken dus.In drie aparte blogmails naar me toegestuurd op zondag 5 Juni,als diepgaande reakties op mijnreaktie van hierboven.Maar voorlopig blijft dat wat intern.
BeantwoordenVerwijderen