Als kind dacht ik dat ik nooit volwassen zou worden, omdat ik het niet wilde. En toen realiseerde ik me, nog niet zo lang geleden, dat ik een bepaalde lijn had overschreden, onbewust gehuld in de mantel van mijn chronologie. Hoe zijn we zo verdomd oud geworden, zeg ik tegen mijn gewrichten, tegen mijn ijzerkleurige haren. Nu ben ik ouder dan mijn lief, mijn overleden vrienden. Misschien word ik zo oud dat de New York Public Library zich verplicht voelt mij de wandelstok van Virginia Woolf te geven. Die zou ik koesteren voor haar en ook de stenen in haar zakken*. Maar ik zou blijven leven en weigeren mijn pen af te geven.
Patti Smith
Hieronder Patti in actie, twee maanden voor haar 69ste verjaardag. Waardig ouder wordend in een speekseltsunami.
(* toen ze genoeg had van een leven vol depressie, laadde Virginia Woolf haar zakken vol stenen, waarna ze het water instapte in het volle besef dat zj niet kon zwemmen)
Schitterend Frans !
BeantwoordenVerwijderenEen blog met een levenslust waar ik zit naar op te kijken... Meer van dat !
Dank je Tjen. Je reactie heeft mij blij gemaakt. En enthousiast om hiermee voort te doen.
BeantwoordenVerwijderen